Σύλλογος

  •  
    3.jpg

Κρήτη

A+ A A-

Ιωάννης Βλάχος ή Δασκαλογιάννης (1722 ή 1730- 1771)

Ιωάννης Βλάχος ή Δασκαλογιάννης (1722 ή 1730- 1771), από την Ανώπολη Σφακίων.

Ανώπολη Σφακίων. Ο αρχηγός της επανάστασης του 1770, μια εμβληματική μορφή για όλους τους απελευθερωτικούς αγώνες της Κρήτης. Στην εποχή του τον αποκαλούσαν «ο δάσκαλος ο Γιάννης» (με το όνομα αυτό αναγράφεται και σε τουρκικό έγγραφο του 1750) λόγω του ότι ήταν μ  ορφωμένος και μιλούσε ιταλικά και ρώσικα. Έτσι έμεινε στην ιστορία ως Δασκαλογιάννης. Ήταν ιδιοκτήτης τεσσάρων τρικάταρτων καραβιών και ταξίδευε με αυτά στα λιμάνια της Μεσογείου και της Μαύρης θάλασσας. Είχε, μαζί με τ' αδέρφια του, ναυτικά «πρακτορεία» στα κυριότερα λιμάνια και σε πολλά ελεύθερα ελληνικά νησιά, όπως στα Κύθηρα Η επαφή του με άλλες περιοχές τον οδήγησε σε σκέψεις για την απελευθέρωση των Κρητικών. Πήρε μέρος στις συσκέψεις των Ελλήνων του εξωτερικού που γινόταν στην Τριέστη υπό την υποκίνηση του Αλεξίου Ορλόφ προκειμένου να οργανωθεί επαναστατικό κίνημα στην σκλαβωμένη Ελλάδα. Αποδέχτηκε αμέσως την πρόταση για επανάσταση δίνοντας βάση στις υποσχέσεις περί ρωσικής βοήθειας και συμπαράστασης. Επιστρέφοντας στα Σφακιά μιλά στους συνεπαρχιώτες του και τους πείθει για την ανάγκη να γίνει η επανάσταση, κάνοντας τους να πιστέψουν, όπως κι ο ίδιος πίστευε, ότι ήρθε η ώρα να ελευθερωθεί το γένος των Ελλήνων από τους Αγαρηνούς με τη βοήθεια του ξανθού γένους, των Ρώσων, όπως έλεγε ο χρησμός της «Οπτασίας» του Αγαθαγγέλου, ενός βιβλίου που κυκλοφορούσε ευρύτατα τον 18ο αιώνα. Ο Δασκαλογιάννης αφού ξεπέρασε τους ενδοιασμούς των καπεταναίων, και αφού τους βεβαίωσε ότι ο Μόσκοβος μάχεται κιόλας στα ελληνικά νερά, έφυγε το 1669 για την Αδριατική και γύρισε τα Χρι-στούγεννα του ίδιου χρόνου φορτωμένος όπλα και ελπίδες. Ο Αλέξιος Ορλώφ, που βρισκόταν τότε στη Πάρο με το ρώσικο στόλο, αλληλογραφούσε με τον Δασκαλογιάννη και του υποσχόταν και πάλι βοήθεια, με την έναρξη του αγώνα. Η βοήθεια όμως ποτέ δεν ήλθε, και ο Δασκαλογιάννης έμεινε μόνος με τους Σφακιανούς. Η αποτυχία της επανάστασης, της πρώτης μετά από ένα αιώνα τουρ-κοκρατίας, ήταν δεδομένη. Οι Τούρκοι, μπαίνοντας στην επαρχία τον Ιούνιο του 1770, κατέσφαξαν τους κατοίκους και κατέστρεψαν τα χωριά. Ο Δασκαλογιάννης αναγκάστηκε να παραδοθεί στον πασά του Ηρακλείου, που κρατούσε τις κόρες του αιχμάλωτες, προκειμένου να σταματήσουν οι σφαγές. Προηγουμένως ο Τούρκος αξιωματούχος του είχε διαμηνύσει ότι θα τον δεχόταν ως φίλο, αλλά δεν θα του επέτρεπε να γυρίσει για ένα διάστημα στα Σφακιά, ώστε να διασφαλίσει ότι δεν θα συνεχιζόταν η επανάσταση. Αντί να τον δεχτεί ως «φίλο», τον οδήγησε στον πιο φρικτό θάνατο. Στις 17 Ιουνίου 1770 στην πλατεία Ελευθερίας και κάτω από ένα πλάτανο, οι Τούρκοι τον έγδαραν ζωντανό, δίνοντας ένα μήνυμα στους σκλαβωμένους Κρητικούς να μην ξαναεπιχειρήσουν εξέγερση...

                            

® www.kritesad.gr | Σχεδιασμός Ιστοσελίδων wwww.wehitch.gr